تنظیماتی که ترجمه‌ی رمان را خوب می‌کنند

یک مترجم انسانی پیش از شروع این پرسش‌ها را می‌پرسد. اینجا یک بار پاسخ می‌دهید و هر پاسخ به دستوری تبدیل می‌شود که در سراسر کتاب رعایت می‌شود.

همان قطعه، با چهار درجه از وفاداری

“It's raining cats and dogs,” said Tom, peering out at the soggy moors.

نزدیک‌ترین حالت	«گربه و سگ می‌بارد»، تام گفت و به دشت‌های باتلاقیِ خیس خیره شد.
وفادار	«باران سیل‌آسا می‌بارد»، تام گفت و به دشت باتلاقیِ خیس نگاه کرد.
روان	«آسمان سوراخ شده»، تام زیر لب گفت و به دشتی که در آب غرق بود چشم دوخت.
بومی‌سازی	«انگار طوفان نوح راه افتاده»، تام غر زد و به دشت غرق‌شده نگاه کرد.

ترجمه تا کجا می‌تواند از جمله‌ی اصلی فاصله بگیرد تا طبیعی به گوش برسد.

نزدیک‌ترین حالت — ساختار و واژه‌ها تا جایی که زبان اجازه دهد دنبال می‌شوند. برای متن‌های فنی یا حقوقی.
وفادار default — معنا، لحن و آهنگ متن اصلی، در زبانی طبیعی. معیار یک ترجمه‌ی ادبی خوب.
روان — خوانش در اولویت است: جمله‌ها آزادانه بازسازی می‌شوند، بی‌آنکه از معنا چیزی کم شود.
بومی‌سازی — اصطلاح‌ها، ارجاع‌ها و شوخی‌ها طوری منتقل می‌شوند که انگار کتاب از اول به زبان مقصد نوشته شده است. طرح داستان هرگز تغییر نمی‌کند.

سطح زبان روایت؛ گفت‌وگوها به شخصیت‌ها وفادار می‌مانند.

نگه داشتن «ژان‌باتیست» یا تبدیل آن به «جان»…

انگلیسی میان «تو» و «شما» فرق نمی‌گذارد؛ فرانسوی، اسپانیایی و آلمانی فرق می‌گذارند.

مایل یا کیلومتر، پوند یا کیلوگرم.

یک برنامه‌ی تلویزیونی، یک جشن محلی، یک برند که خواننده‌ی خارجی نمی‌شناسد.

گیومه‌ی « »، خط تیره، „…“: هر زبان قواعد خودش را دارد.

ژانر، واژگان، آهنگ و اولویت‌های مترجم را جهت می‌دهد.

انگلیسی آمریکایی یا بریتانیایی، اسپانیایی اسپانیا یا آمریکای لاتین…

در هر سطر یک اصطلاح: Terre du Milieu = Middle-earth. در همه‌جا اعمال و بررسی می‌شود.

هر آنچه یک مترجم باید بداند: لحن یک شخصیت، زمینه، مخاطب هدف…

ارجاع‌های ترجمه‌ناپذیر با معادل‌هایی که همان نقش را بازی می‌کنند جایگزین می‌شوند.

یک عامل دوم، علاوه بر کنترل دقت، مانند یک خواننده‌ی بومی متن را می‌خواند.