Maandishi yaleyale, viwango vinne

Alice alikuwa ameanza kuchoshwa sana na kukaa kando ya dada yake ukingoni mwa mto, na kutokuwa na jambo lolote la kufanya: mara moja au mbili alikuwa amechungulia kitabu ambacho dada yake alikuwa akikisoma, lakini hakikuwa na picha wala mazungumzo ndani yake, “na kitabu kina faida gani,” aliwaza Alice, “kisicho na picha wala mazungumzo?”

Basi alikuwa akitafakari moyoni mwake (kadiri alivyoweza, kwani joto la siku ile lilimfanya ahisi usingizi mwingi na kuwa mzito wa akili) iwapo raha ya kusuka mkufu wa maua ya daisi ingestahili taabu ya kuinuka na kuchuma maua hayo, mara ghafla Sungura Mweupe mwenye macho ya rangi ya waridi akapita mbio karibu naye kabisa.

Hilo halikuwa jambo la kushangaza sana; wala Alice hakuona ni ajabu mno kumsikia Sungura akijisemea, “Ole wangu! Ole wangu! Nitachelewa!” (alipolitafakari baadaye, ilimjia akilini kwamba angepaswa kulistaajabia jambo hilo, lakini wakati ule yote yalionekana kuwa ya kawaida kabisa); lakini Sungura alipotoa kweli saa kutoka mfukoni mwa kizibao chake, akaitazama, kisha akaendelea na safari yake kwa haraka, Alice aliruka akasimama, kwa sababu wazo lilimpita akilini kama umeme kwamba hakuwahi kamwe kuona sungura mwenye mfuko wa kizibao, wala mwenye saa ya kutoa humo, na huku akiwaka kwa hamu ya kujua, alikimbia kuvuka shamba akimfuata, na kwa bahati nzuri aliwahi kumwona akitumbukia ndani ya shimo kubwa la sungura chini ya ua wa vichaka.